Burkina Faso weblog Ivan Mettrop

Home

Overzicht alle berichten

January 2008
SMTWTFS
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

Greenhost webhosting

Valid XHTML 1.0!

Powered By Greymatter

Home » Archives » January 2008 » 13. Retour à Burkina

[Previous entry: "12. Festival Au Désert"] [Next entry: "14. Ivan Junior"]

01/24/2008: "13. Retour à Burkina"


Een geanimeerde terugreis. Klik op 'link' om de hele tekst te lezen.

In Timboektoe neem ik afscheid van Addou. Het gaat hier helaas echt om afscheid, want het is zo goed als onmogelijk om contact te blijven houden. Addou heeft geen telefoon, want in de woestijn is sowieso geen bereik. Hij heeft geen postadres, want hij heeft geen vaste woonplaats. Hij heeft geen emailadres, want in de woestijn is natuurlijk totaal geen mogelijkheid tot elektriciteit, laat staan internetconnectie. En als genadeslag is Addou ook nog eens eersteklas analfabeet. Het is zeker dat ik hem nooit meer terug zal zien en dat is triest. Als dank voor alles koop ik twee doosjes van kamelenhuid van hem, een dolk van z’n grote broer en ik geef hem mijn mondharmonica. Tijdens zijn eindeloze nachtritten door de woestijn heeft hij alle tijd om te oefenen.
Een uurtje later zit ik op de achterbank van de bus Timboektoe-Mopti en voor mij zit een dikke Nederlandse toerist. De bus stopt in een dorpje, zodat iedereen wat eten en drinken kan inslaan. Dan komt er een invalide jongetje de bus binnen om pinda’s te verkopen. Het is een naar gezicht. Het jongetje heeft moeite het trappetje te beklimmen en sleept zichzelf vervolgens over de vieze grond de hele bus door. Voordat ik de mogelijkheid krijg om uit steunbetuiging z’n hele voorraad op te kopen klinken op de bank voor mij de Nederlandse woorden ‘Ga ergens anders janken, rotjoch’. Ik schrik me kapot. Keihard en zonder genade. Is dat Nederland, die toon, die instelling? Ben ik dat door mijn Afrikaanse leven van respect en saamhorigheid soms helemaal vergeten? Of is dit gewoon een enorme lul? Ik hoop het laatste. Na de uitgebreide en voor de dikzak totaal onverwachte Nederlandstalige vervloekingen en verwensingen van mijn kant blijft het stil en koop ik alle pindaatjes voor vier keer de marktwaarde.
De rit gaat verder. Alsof het nog niet erg genoeg was, stinkt meneer de Hollandse dikzak ook nog eens als een bunzing. De zurige zweetlucht is niet te harden, dus ik besluit te verplaatsen naar een bank voorin de bus. Zo kom ik te zitten tussen een groep authentieke Toearegs met getekende gezichten, waarop de zorgen van het harde nomadenbestaan zijn af te lezen. Evenals de nomaden staar ik uit het raam, in gedachten verzonken. Dan klinkt op het dak van de bus een geanimeerde kreet van gelukzaligheid. ‘Wieiehaaa!! Wieiehaaa!’ De Toearegs kijken verstoord naar het plafond van de bus. Duidelijk heeft iemand op het dak op volle snelheid in de harde wind de tijd van z’n leven. De Toearegs schudden afkeurend hun hoofd. Tijdens de volgende stop neem ik een kijkje op het dak. Niemand te bekennen, slechts een paar vastgebonden geiten. De rest van de rit kan ik mijn lachen haast niet inhouden. Geiten joelend van plezier (althans zo klinkt het) en uitermate geïrriteerde Toearegs; het is een lachwekkende vertoning. ‘Wieiehaa!’ Jammer alleen dat die geiten in hun onwetendheid linea recta naar de slachtbank worden gebracht…
Tijdens de busrit Mopti-Ouagadougou de volgende dag zit ik naast Savado. Savado is de Burkinese trainer-coach van de Malinese eredivisie voetbalclub ‘Debo Club de Mopti’. Hij is op weg naar Ghana, want daar begint op 20 januari de Africa Cup of Nations. Zoals bekend doet Burkina Faso deze keer helaas niet mee. Savado heeft een arsenaal aan verklaringen paraat voor het falen van het nationale team. Bovendien heeft hij de ambitie zelf trainer-coach van Burkina te worden en na een langdurig verhaal over hoe hij het allemaal gaat aanpakken volgend jaar komen we te spreken over Nederlands voetbal en mijn eigen clubje JOS Watergraafsmeer. Zodoende valt de naam Rinus Michels. Rinus was voor zijn glorieuze Ajax-periode namelijk werkzaam bij JOS. Op het gezicht van Savado ontstaat een brede glimlach. Een glundering van herkenning en adoratie. Nog voor ik de mogelijkheid krijg om het onlosmakelijk met Rinus verbonden trefwoord (dat zo langzamerhand een rode lijn door mijn verblijf in Afrika begint te vormen) uit te spreken hoor ik naast mij op de bank reeds de verzuchting: ‘totalfootball!’ Daarop volgt een langdurige discussie over buitenspelers, opkomende middenvelders en voor- en nadelen van vaste mandekking.
Na dit geanimeerde gesprek (en niet te vergeten drie dagen festivalplezier met nauwelijks nachtrust) ben ik werkelijk bekaf. De buschauffeur zet een plaatje op. Het is ‘Talking Timboektoe’, mijn geliefde album dat tot stand gekomen is na samenwerking tussen Ry Cooder en Ali Farka Touré. Luisterend naar de melancholische bluestonen van het nummer ‘Al Du’ val ik prettig in een diepe slaap.
Wanneer de bus diezelfde avond de stoffige straten van Ouagadougou binnenrijdt voelt het als thuiskomen. Raar is dat.

Laat ook een berichtje achter! Enters uit den boze.

Replies: 2 Comments

on Friday, January 25th, nico de louw said

Het zal niet de laatste keer zijn dat je je schamen moet voor een Hollander in het buitenland. Vertrekken zal gemengde gevoelens opleveren. Het album op vinyl? of CD? wil ik graag op de kop tikken: waar? groet, Nico

on Friday, January 25th, Rinus said

JEzus das stom zoveel geld voor die pinda's geven! Verpest je het én voor de lokalen en leer je de kinderen bedelen. :P

New Comment
Name:
E-Mail:
Homepage:
Smilies:
smile shocked sad
big grin razz *wink wink* hey baby
angry, grr blush confused
cool crazy cry
sleepy hehe LOL
plain jane rolls eyes satisfied