Burkina Faso weblog Ivan Mettrop

Home

Overzicht alle berichten

January 2008
SMTWTFS
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

Greenhost webhosting

Valid XHTML 1.0!

Powered By Greymatter

Home » Archives » January 2008 » 12. Festival Au Désert

[Previous entry: "11. Entre les nomades"] [Next entry: "13. Retour à Burkina"]

01/23/2008: "12. Festival Au Désert"


‘The Biggest Gig Ever’ (wicked!). Klik op ‘link’ om de hele tekst te lezen.

12 januari, 9 uur. Het is reeds dag drie op het Festival Au Désert. Naast Addou in de Toeareg-tent word ik gewekt door haast onverdraagbare hitte als gevolg van brandende zon op een plafond van kamelenhuid. Ondanks de aanzienlijke hoeveelheid zand in mijn oren, vinden spannende woestijn-blues geluiden vanaf het hoofdpodium in de vroege ochtend reeds hun weg langs mijn trommelvliezen. Prettig wakker worden is dat. Dit wordt weer een geweldig dagje Afrikaans festivalplezier. Daar ben ik van overtuigd, gebaseerd op de afgelopen twee festivaldagen.

Dag een; na een swingend concert van de uit zeventien/achttien-jarigen bestaande groep ‘Tamikrist’ werd de eerste avond afgesloten met een steengoed concert van Vieux Farka Touré et les amis d’Ali. De zoon van Ali deed nauwelijks onder voor z’n legendarische vader. Met cowboyhoed en zwarte bluesgitaar kwam ‘de zoon van’ over als een soort John Lee Hooker, maar dan de Afrikaanse variant. Indrukwekkend. Het voor een groot deel uit Toearegs bestaande publiek was laaiend enthousiast en op het moment dat de Touré klassiekers uit de oude doos werden gehaald zong iedereen uit volle borst mee. Graag zou ik ook de tekst hebben gekend.

De avond van dag twee stond in het teken van de Bambara-traditie uit Segou. Erg interessant hoor, dat traditionele Afrikaanse cultuurgoed. Maar de muziek viel bij mij simpelweg niet in de smaak.
Aldus was het tijdens betreffend concert een geschikt moment om even in de duinen mijn behoefte te doen. Op mijn weg terug het festivalterrein op vond ik leadzanger/gitarist Assouf van Tamikrist op een afgelegen duintop met een compagnon. Ze waren met z’n tweeën wat typische Toeareg-woestijnblues aan het spelen en van een afstandje ging ik stiekem zitten luisteren. Er hing een heel bijzondere sfeer rond de twee. Tijdens het spelen keken ze peinzend voor zich uit en de muziek was traag en triest, maar meeslepend. Toen de begeleidingsgitarist van Assouf opstond om thee te halen, stapte ik op Assouf af met de vraag of hij er wat voor voelde om samen te spelen. De 18-jarige Toeareg kon niet zo goed Frans, dus er ontstond wat verwarring. Maar muziek is een universele taal en zodoende bleven we tot mijn grote genoegen de rest van de avond ‘Toeareg-gitaarblues’ spelen, alsof er van cultuurverschil überhaupt geen sprake was.

Maar vandaag is zoals gezegd dag drie, de afsluitingsdag. Ik slenter wat rond over het festivalterrein, op zoek naar vertier in de vroege ochtend. Zo ontmoet ik Ben en Paul, twee jongens uit Parijs die een documentaire maken over de Bambara-cultuur uit Segou. Naast filmmakers zijn Ben en Paul muzikanten en in het bezit van een gitaar. De gitaar gaat rond tussen ons drieën en na een half uurtje nummertjes van Louise Attack haal ik mijn bluesmondharmonica tevoorschijn. Paul blijkt een vervend bluesliefhebber en binnen no-time zitten we met z’n drieën (en enkele Toeareg-luisteraars) prettig te bluesen met enkele flessen bier. De dag begint alvast veelbelovend.
Na deze plezante ochtendmatinee zonderen Paul en Ben zich af voor een kleine ‘powernap’, zoals Paul dat zo treffend omschreef, en ben ik weer op mijzelf aangewezen. Wat nu? De officiële concerten beginnen pas in de avonduren, maar ik heb zin in meer muziek. Uit een tent komen aanlokkelijke reggae-geluiden, dus ik steek mijn kop naar binnen.
Drie Malinese rappers, drie Britten (gitaar, tamboerijn en viool), twee Australiërs (zang en basgitaar) en twee mij reeds uit Timboektoe bekende Nederlanders (zang en drums) zijn bezig met een bijzonder fraaie jam. Als ik mijzelf op een kussen in de hoek van de tent positioneer om eens rustig onder het genot van deze sessie mijn schoenen met zand te legen spreekt een van de Britten mij aan. ‘Hey bro’. Was you, jammin’ with Tamikrist last night? Wicked man!’ Er waren een paar toehoorders gisteravond, dat was mij wel opgevallen. Maar deze reactie komt erg onverwacht. ‘Ya wanna play? Gonna be the Biggest Gig Ever!’ Ik krijg een gitaar in mijn handen gedrukt. ‘Sure’. Waarom ook niet.
Dan wordt er afgeteld en kent iedereen tot mijn verbazing alle loopjes, akkoordenschema’s en zangpartijen. Dat is verdacht natuurlijk. Dit is geen gewone jam, dit is afgesproken werk. Als ik de Nederlandse zangeres vraag wat dit te betekenen heeft, wordt mij duidelijk gemaakt dat men in de tent aan het repeteren is voor een optreden op het hoofdpodium diezelfde avond om 19:30 uur onder de naam ‘Ladji and Co’ en dat mij zojuist is gevraagd of ik ook wil meespelen. Wauw! Dat is pas wat je noemt ‘wicked’! De hele band is pas diezelfde middag door de Britten rond de Malinese rappers uit Bamako samengesteld uit nietsvermoedende festivalgangers. Net als de anderen ben ik zeer aangenaam verrast natuurlijk. Spelen op het hoofdpodium van een groot driedaags muziekfestival, en dan nog wel in de Sahara-woestijn nota bene, dat is geweldig! Wellicht wordt dit het grootste concert dat ik ooit zal geven. Van de zesduizend festivalbezoekers zullen er zich toch zeker zo’n vierduizend op de laatste avond voor het hoofdpodium verzamelen. Vierduizend mensen!
Een uur later ben ik helemaal op de hoogte van de structuren, ritmes en harmonieën van de betreffende nummers. Net op het moment dat we met de generale repetitie willen beginnen steekt nog iemand z’n kop naar binnen; het is Paul. Met gitaar. Mijn vraag aan de Britse ceremoniemeester of Paul ook mee mag doen met ‘the Biggest Gig Ever’ wordt zonder aarzeling beantwoord met ‘Yeah man, wicked!’. Dus leg ik Paul in recordtempo de overigens zeer gemakkelijke gitaarpartijen uit en volgt een geslaagde generale repetitie, die de moraal van de troepen nog eens tot grote hoogten brengt.
Rest mij en Paul nog wel een probleempje: geen van ons beiden heeft een elektrische gitaar. Een rondje over het (totaal niet afgeschermde, laat staan beveiligde) artiestenterrein brengt uitkomst. De leden van Hindenburg, een opmerkelijk goede ‘Led Zeppelin-wannabe rockband’, zijn zo vriendelijk zomaar een Amerikaanse custom-made USA stratocaster uit te lenen aan Paul (en dat is heel erg vriendelijk kan ik je verzekeren). In return bluesen we wat met z’n allen (het zal ook eens niet).
Alleen nog een elektrische gitaar voor mij. Het is inmiddels al 19:00 uur, oftewel de tijd begint de dringen. De artiestententen zijn verder vrijwel allemaal gesloten, dus rest mij niets anders dan de hoop te vestigen op de ‘backstage artiesten lounge-foyer’, het enige stenen gebouwtje van heel Essakane. Misschien dat daar iemand is met een beschikbare gitaar. Zo niet, dan gaat het sprookje niet door.
Tien minuten later zitten alle leden van de band in een eigen kleedkamer gereed om op te komen. Iedereen is klaar behalve ik, want ik heb nog steeds geen elektrische gitaar kunnen scoren. In een laatste poging open ik de deur van naastgelegen kleedkamer. Een stuk of tien halfnaakte eskimo’s uit de Noordpool kijken me aan (ja, werkelijk álle culturen worden hier verenigd). Jerry de sympathieke eskimo is zo vriendelijk mij een mooi zwart Les Paultje toe te vertrouwen, dus alles is geregeld. Na nog eens een uur wachten, omdat nou eenmaal alles een stuk langzamer gaat in Afrika, en veel ‘geblues’ en ‘gerycooder’ (wicked!) gaan we met z’n allen de trap op, richting hoofdpodium Festival Au Désert…

Een uur later bevind ik mij weer veilig tussen de toeschouwers, met twee voeten in het zand, een fles Castel-bier en een bordje spaghetti. Terwijl mij een sprankelende Rolling Stones cover, uitgevoerd door hippe eskimo’s met traditioneel dansende Dogons op stelten (je gelooft het niet), wordt voorgeschoteld denk ik terug aan ‘the Biggest Gig Ever’ en besef ik mij dat ik vandaag zonder twijfel de meest bizarre dag van mijn leven beleef. Vierduizend mensen… wicked!

plaatje30 (102k image)
Ik en Ben on stage

plaatje31 (106k image)
The Biggest Gig Ever (derde van links, dat ben ik)

Laat ook een berichtje achter! Maar gebruik geen enters.

Replies: 1 Comment

on Saturday, January 26th, nel said

Nou Ivan dat geeft weemoed, volgende week als je weer huiswaarts keert.maar op het thuisfront,hangen de vlaggen uit kan ik je verzekeren, wij hebben genoten van je mailtjes.groet Nel.

New Comment
Name:
E-Mail:
Homepage:
Smilies:
smile shocked sad
big grin razz *wink wink* hey baby
angry, grr blush confused
cool crazy cry
sleepy hehe LOL
plain jane rolls eyes satisfied