Burkina Faso weblog Ivan Mettrop

Home

Overzicht alle berichten

December 2007
SMTWTFS
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          

Greenhost webhosting

Valid XHTML 1.0!

Powered By Greymatter

Home » Archives » December 2007 » 9. Kora versus KDR

[Previous entry: "8. Les merveilles de Banfora"] [Next entry: "10. Mopti & Tombouctou"]

12/31/2007: "9. Kora versus KDR"


Alles over Burkinese muziek. Klik op ‘link’ om de hele tekst te lezen.

Het is een warme Afrikaanse namiddag. Ik loop wat over straat in Ouaga, want voor iedere dag in dit land geldt dat het een doodzonde is om vrije tijd binnen te verdoen. Achter me hoor ik wat. ‘Psst! Nasara!’ Zeker weer een van die irritante mannetjes die me van alles wil aansmeren. Ik loop door. ‘Nasara, tiens!’. Een klein mannetje in veel te groot Barcelona voetbalshirt houdt stralend een grote rode zak omhoog. ‘Tiens! Tiens!’ Het is een aandoenlijk mannetje en hij lijkt me geen straatverkoper. Wat zou er in die zak zitten? Ik besluit te komen kijken.
Uit de zak komen vijf grote fluiten tevoorschijn. Het mannetje zwijgt en kijkt mij met een nietszeggende blik aan. Wat nu dan? Spelen maar, dat wil ik wel eens horen! Maar Bouba de fluitist speelt liever niet midden op straat en nodigt me uit om in een vuilnisplantsoentje achter een muurtje plaats te nemen naast een ezel. Vol verwachting positioneer ik mij op een verroeste container als Bouba begint. Eerlijk gezegd vind ik er niet bijzonder veel aan, van het gepiep dat mij ter oren wordt gebracht. Maar misschien komt dat doordat ik nog weinig van doen heb met Afrikaanse muziek. Ik sta open voor alle nieuwe indrukken en blijf geduldig zitten luisteren. Na zo’n vijf minuten is Bouba klaar en krijg ik de kans om de ‘sifflet’ uit te proberen. Het principe is hetzelfde als dat van een dwarsfluit. Daar heb ik totaal geen ervaring mee en ik breng het er dan ook lachwekkend slecht vanaf. Maar Bouba is zichtbaar gecharmeerd door mijn belangstelling en na een uitgebreid verhaal over alle andere traditionele muziekinstrumenten die hij kan bespelen nodigt hij mij uit om te komen luisteren naar een optreden van zijn traditionele band in het Musée de la Musique de volgende dag. Daar ga ik op in natuurlijk.

Zo fiets ik de volgende ochtend met m’n Givson op de rug de halve stad door op weg naar het Musée de la Musique. Waar het Musée National de Burkina Faso mij diep teleurgesteld heeft, blijkt het Musée de la Musique een hele beleving. Ik kom binnen in een ronde stenen zaal waar een aantal Burkinabè’s vol overgave bezig zijn een partij bombastisch geweld te produceren waar je u tegen zegt. Een van de trommelaars zwaait naar me. Het is Bouba op de djembe. Ik zwaai terug, ga op de grond zitten en laat de muur van lawaai over me heen komen. Het doet werkelijk pijn aan m’n oren. Na een paar traditionele nummers is de officiële bezoekers-set afgelopen en wordt er wat gejamd.
Ik heb niet voor niets die Givson de halve stad doorgesleept natuurlijk en ik vraag Bouba of ik misschien mee mag doen. Het is overwegend het passieve type nasara’s dat hier slechts komt luisteren, geld komt geven en weer weggaat en aldus is mijn vraag hoogst ongebruikelijk, maar Bouba is enthousiast. Ik ken de traditionele nummers natuurlijk niet, maar bekende nummers van Ali Farka Touré doen het ook goed. De jam is zeer geslaagd, temeer omdat de jongen op de ‘kora’ de Toeareg-teksten van de nummers goed kent. Het niveau is een stuk hoger dan op de reggaesessies in Banfora. Daar zat iedereen maar wat door elkaar heen te spelen en kon ik niet zo goed meedoen. Hier is men echt goed met elkaar aan het samenspelen en dat is veel interessanter. De kora-jongen (ik ben in alle opwinding helemaal vergeten zijn naam te vragen) kan bijzonder goed zingen en door de opmerkelijke akoestiek in het ronde zaaltje komt zijn stem overal bijzonder goed bovenuit.
Vervolgens wordt mij de mogelijkheid geboden om alle aanwezige instrumenten uit te proberen. Ik krijg persoonlijke les van Bouba op de rabingo, de lunga, de tam-tam, de djembe, de balan en de kora. Erg lastig allemaal, maar erg leuk.
Dan doet een groepje dikke Duitsers (met geld) haar intrede en dient men het traditionele optreden te hervatten helaas. Mijn kans om de nieuwe ‘multiculti-Ry Cooder’ uit te hangen blijkt maar een kort leven beschonden, dus ik overhandig de gebruikelijke donatie aan de groep muzikanten, zwaai nog eens naar Bouba en bestel buiten een SO.B.BRA op het terras. Even rust.
‘Puis-je toi demander quelque chose?’ Ik kijk op. De zanger zonder naam (vanaf nu Zanger genoemd) heeft zich weten te verontschuldigen bij zijn medemuzikanten en komt naast me zitten. ‘Moi, je voudrais regarder ton guitar…’ Maar natuurlijk. Ik overhandig de Givson en na een grondige inspectie van het instrument begint Zanger aan een ingetogen reggaeliedje. Het is een eigen compositie en het klinkt goed. Erg goed zelfs. Een stuk beter dan al dat trommelgebeuk van daarnet. Ik bestel nog een SO.B.BRA voor Zanger en ga er eens goed voor zitten.
Ik ben trouwens niet de enige die meneer de singer-songwriter weet te waarderen, na nog wat eigen werk staat zowat de halve straat te luisteren. De Givson gaat wat heen en weer tussen mij en Zanger, hij leert mij Afrikaanse riffs en ik leer hem Led Zeppelin. Hartstikke leuk. Precies waar ik naar op zoek was de afgelopen weken.
Onder de omstanders bevinden zich ook wat hip geklede ‘gangsterrapper-wannabe’s’. Een van de hiphoppers komt op me af met een cd-speler en koptelefoon. ‘Kan je hier wat mee?’ Wat is dit nou weer? Die gekke Burkinabè’s weten me elke keer te verrassen. Ik luister wat naar de muziek die mij wordt voorgelegd. Niet zo bijzonder, gewoon Amerikaans aandoende rapmuziek maar dan Franstalig. Hoezo ‘kan ik daar wat mee’? Dan word ik uitgenodigd om diezelfde avond langs te komen bij de ‘studio van KDR’. In eerste instantie voel ik daar weinig voor. Ik heb niets met hiphop, liever zou ik met Zanger spelen in de studio. Maar goed, iedere kans op een nieuw Afrikaans avontuur moet je aangrijpen natuurlijk. Ik spreek af om 21:00.

Rond 20:45 uur arriveer ik met Siaka (want alleen helemaal naar de verre buitenwijken van Ouagadougou is een ronduit slecht idee) op de moto bij de studio. De poorten gaan open en de lugubere bastonen van dreunende, pompende hiphop komen ons tegemoet. Binnen komt een forse kerel in basketbaloutfit op ons af. Na een handdruk van KDR die er niet om liegt volgt de (overigens in opmerkelijk goed Engels uitgesproken) aansporing ‘Well, white boy. Have a seat and show me your skills’. Er wordt mij een (nep)stratocaster in de handen gedrukt en er komt nog wat hiphop-volk binnen. Voor Burkinese begrippen is de studio opvallend professioneel. Nu word ik een beetje zenuwachtig. Ik wilde gewoon even jammen net zoals vanmiddag. Dit is niet helemaal de bedoeling.
Dan wordt er een beat aangezet met een belachelijk harde bassdrum, volumineus genoeg om zelfs die ouwe Ali Farka te doen herrijzen in z’n graf. De studio staat op z’n grondvesten te trillen, echt ongelooflijk. Gelukkig blijkt dit volume ook voor KDR iets te veel van het goede en hoewel zijn voorkomen de indruk wekt van een vervaarlijke Amerikaanse crimineel worden mij met aandoenlijke schaamte excuses aangeboden. ‘Iemand heeft aan de knoppen lopen draaien.’
Goed, we kunnen beginnen en de ‘mics’ worden meteen open gedraaid. Geen Touré dit keer, ik begin met wat riffjes uit de lessen van Patrick Sedoc en die vallen in goede aarde. Men is enthousiast en ook een ruiger gitaargeluid wordt in tegenstelling tot mijn verwachting geapprecieerd. Ondanks mijn afkeer jegens hiphop en rap begin ik er lol in te krijgen. Zo’n twee uur later staan er twee opnametracks klaar om te worden ‘afgemixed’. Een op de nepstrat en de andere op m’n eigen Givson.
Dan is het genoeg geweest. Tijd voor (het zal ook eens niet) een heleboel SO.B.BRA bier met de hele rapgroep en veel Burkinees gelach en plezier tot diep in de nacht.

De volgende avond zit ik voor de televisie in een lokaal barretje. De Burkinese variant van MTV staat aan en er verschijnt een dikkige kop in beeld getooid met een strak mutsje, dat wat wegheeft van een uitgerekte condoom. Het is een beetje een lachwekkende verschijning, die mij zeer bekend voorkomt. Waarvan ook alweer? Dan verschijnen de letters ‘K.D.R.’ in beeld.
Issouf springt op van z’n stoel. ‘KDR! J'ai tous les albums de lui.’ Terwijl Issouf de volledige tekst uit z’n hoofd weet mee te rappen wordt het mij duidelijk dat mijn dagje bestemd voor traditionele authentieke Afrikaanse cultuur heeft geleid tot twee opnames voor een plaat van een van de bekendste rappers van Burkina Faso. Het nieuwe album komt in maart uit en zal worden opgestuurd naar Amsterdam. Ik zal nog wel even proberen mijn naam in het hoesje te krijgen.

plaatje21 (30k image)
De reggae-jamsessie in Banfora.

plaatje22 (50k image)
Zanger op volle sterkte

plaatje23 (43k image)
Op de strat met KDR

plaatje24 (38k image)
Op m’n Givson

Laat ook een berichtje (zonder enters) achter!

Replies: 6 Comments

on Monday, December 31st, bart said

Wat gaaf man! Nu nog ff proberen op het woestijnfestival mee te jammen.

on Monday, December 31st, nico de louw said

Ivan goed dat je je overal zo ongeremd instort en het levert je ook veel op. verder vind ik je pen behoorlijk goed en is het dus geen tijd eens een stukje voor de achterpagina van het NRC te overwegen/proberen. Groet, Nico

on Monday, December 31st, Roberto & Mirjam Spadon said

Hej mannetje,Wederom zeer leuk om je belevenissen te lezen. Je begint nu een soort van Kuifje te worden :D Een hele goede jaarwisseling gewenst!

on Tuesday, January 1st, margriet said

gaaf Ivan!!! hoe kom je zo overal in verzeild? leuke foto's ook

on Tuesday, January 1st, mario nel said

hoi Ivan, leuk van je te horen, alles goed zo te zien, wij wensen je uit ons kikkerlandje een voorspoedig 2008.veel liefs en tot de volgende keer.nel

on Thursday, January 3rd, sander said

sjongejonge... je verhalen blijven maar sterker worden! Zijn er nog presidentsverkiezingen daar binnenkort?

New Comment
Name:
E-Mail:
Homepage:
Smilies:
smile shocked sad
big grin razz *wink wink* hey baby
angry, grr blush confused
cool crazy cry
sleepy hehe LOL
plain jane rolls eyes satisfied