Burkina Faso weblog Ivan Mettrop

Home

Overzicht alle berichten

November 2007
SMTWTFS
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  

Greenhost webhosting

Valid XHTML 1.0!

Powered By Greymatter

Home » Archives » November 2007 » 3. Sanma-Tenga

[Previous entry: "2. Bienvenue à Ouaga"] [Next entry: "4. Que de hauts, que de bas"]

11/10/2007: "3. Sanma-Tenga"


De eerste week in Korsimoro. Klik op 'link' om de hele tekst te lezen.

Siaka krijgt een kindje. Naar verwachting wordt de kleine Burkinabè al geboren begin januari. Het zal een mooi feest worden en ik ben ook uitgenodigd. Maar het mooiste van alles is voor mij dat Siaka en zijn Ghanese cherie Marguerite hebben besloten het kindje ‘Ivan’ te noemen. Wat een eer! Ik vind het echt fantastisch. Aan de lopende band worden er reeds grappen gemaakt over ‘Nasara Ivan Senior’ en ‘Burkina Ivan Junior’. Ik kan niet wachten tot het zover is! n.b.: nasara, dat betekent ‘blanke’ met overigens vriendelijke bedoeling.
Inmiddels verblijf ik in het primitieve dorp Korsimoro in de provincie ‘Sanma-Tenga’. Dat betekent ‘Land van Goud’. Hoewel de naam anders doet vermoeden is de luxe ver te zoeken. Ik slaap in een kamertje met gekko’s op de muren, er is geen douche en ik doe mijn behoeften boven een gat in de grond. Lastig mikken in het begin, maar oefening baart kunst. Het is wel even behoorlijk schrikken als er midden in de nacht een flinke vleermuis uit het gat tevoorschijn komt terwijl je bezig bent!
De wilde nachten in Ouaga zijn vervangen door hete, pikdonkere avonden op het Afrikaanse platteland. Gelukkig zijn hier ook kraampjes met bier te vinden op straat. De meeste avonden breng ik door in een zeer eenvoudige, maar daardoor juist aandoenlijke ‘football sportsbar’. Dat houdt in een grote golfplaat op wat palen met daaronder een stuk of zeven houten banken en twee televisieschermen waarop doordeweeks internationaal voetbal wordt vertoond en in het weekeinde verschillende Europese nationale competitiewedstrijden. Er is plek voor ongeveer 69 Burkinabè’s en 1 nasara Ivan. Een mooi aanzicht hoor, zo’n groen scherm met daarvoor de silhouetten van talloze kortgeschoren Afrikaanse kopjes die in alle hevigheid een voetbalwedstrijd volgen. Op het moment dat Chelsea-speler Didier Drogba (uit Ivoorkust en dus een beetje ‘van hun’) een hakje of een schaarbeweging in de strijd gooit zijn ze hier op hun best. Vele lange, slanke armen zwaaien de lucht in en het is een gejoel van jewelste. Voor 100 CFA, dat is ongeveer 15 eurocent, heb je zo een prima Champions League avondje met bovendien de mogelijkheid tot het consumeren van zogenaamd ‘Amsterdam-bier’.
Mijn tijdens Vossius-tussenuren opgedane tafelvoetbal trucs komen hier goed van pas. In elk dorpje staat een hoeveelheid aan tafelvoetbaltafels, of ‘baby-football’ zoals het hier genoemd wordt. De jongens spelen het de hele dag en zijn verschrikkelijk goed. Iedereen wil de nasara verslaan en ik sta dan ook tot in de eeuwigheid te spelen. De regels zijn vergelijkbaar met de regels in Amsterdamse coffeeshops, dus ik kan aardig uit de voeten. Mijn Amsterdamse techniek is hun onbekend en zodoende kan ik tot groot vermaak van de zich om de tafel verzamelde menigte verassend uit de hoek komen. Winnen doe ik helaas nog zelden.
De onbekende etenswaren die ik hier voorgeschoteld krijg doen mij deugd. Mary, de Ghanese dame die in ons huisje het eten verzorgd, maakt prima Foutou met Igname, Samsé Moré, Tô met Gombo-saus en ga zo maar door. Allemaal heerlijke gerechten die bij mij extra sympathie opwekken vanwege het bereidingsgemak en de eenvoud. Bovendien zijn het geen vette snacks, maar sobere, basale maaltijden. Uitzondering is de ‘Porc au Four’, wat niet meer inhoudt dan ongegeneerd met de blote handen grote glibberige stukken varkensvlees en vet naar binnen werken. Hier haakte ik voor het eerst af. Ik ben nog geen gebakken rupsjes tegengekomen, maar die ga ik zeker ook proberen!
Een lokaal primitief drankje genaamd Zomkom (gemaakt van gierst, water, suiker, citroen en gember), daar zijn vooral de mensen in de kleinste dorpjes verzot op. Bij mij valt het minder in de smaak. Het traditionele Burkina-bier genaamd ‘Dolo’ (gemaakt van het hier overal aanwezige sorghum) kan ik daarentegen drinken tot ik erbij neerval. Dolo wordt altijd bereid in de vroege ochtend. In de vroege middag is het fermentatieproces ver genoeg gevorderd en kunnen de eerste slokken worden genomen. Als je een beetje doordrinkt komt vanwege de combinatie van het redelijk hoge alcoholpercentage en de brandende zon een prettige, lichte dronkenschap al snel om de hoek kijken. ‘Oeoe! Ça, c’est vrai!’, aldus Siaka.
Het vaststellen van een exacte veldwerklocatie heeft hier letterlijk meer voeten in de aarde dan verwacht. Na twee dagen rondrijden vind ik eindelijk een geschikte plek voor mijn onderzoek en dan begint de formele lokale rompslomp. Eerst dienen de Naaba (chef de village), de Teng Soba (chef de terre) en de Tenga Nikiema (oudste mannetje) van het plaatselijke groepje hutjes uitgebreid te worden begroet en ingelicht. Gelukkig kunnen mijn twee veldwerk compagnons Siaka en chauffeur Nathan zich prima verstaanbaar maken in het Mori, de taal van de betreffende stam genaamd Mossi. Na eindeloos geschud van handen heen en weer, een paar slokken Zomkom en vele voor mij onbegrijpelijke grappen over nasara’s komt men dan eindelijk tot de conclusie dat er geen enkel probleem is en dat ik kan beginnen. Voor het veldwerk tonen de lokale families veel interesse. Tijdens mijn werkzaamheden met de regensimulator staat het publiek rijen dik. Vooral de kinderen kunnen met open mond van verbazing uren blijven kijken naar mijn vreemde experimenten.
Sommige werkdagen zijn erg productief, over andere ben ik minder tevreden. Maar de zwoele namiddagen achter in de laadbak op weg terug naar huis zijn altijd een genoegen; onderuit gezakt een beetje kletsen met Siaka terwijl het door de ondergaande zon beschenen Afrikaanse landschap voorbij schiet. Dat voelt goed. Dat voelt zelfs al een klein beetje vertrouwd.

plaatje4 (58k image)
Nathan de chauffeur en Siaka in een bespottelijk Bayern-tenue (om mij te pesten natuurlijk).

Laat ook een berichtje achter! (maar die sufferd van een Joeri moet maar een beetje dimmen heheh) Gebruik geen enters, anders doet-ie niks…

Replies: 6 Comments

on Saturday, November 10th, tante nel said

iven nog gefeliciteerd met je mams, je steekt wel goed af, gebruik je een goed zonnecrempje, leuk van je te horen, hier regent het, op dit moment.

on Sunday, November 11th, brrrrrrrt said

Nasara, nasara, zit je nu niet precies in hetzelfde gebied te 'simulateur de pluien'? En wat als het een meisje wordt? Ja die vleermuis had natuurlijk net weer rust :P. sjongejonge die lelijke vierkante smailies doen het niet eens :crazy: :crazy: :crazy:

on Sunday, November 11th, Joeri said

Tafelvoetballen, (stomme) shirtjesgrappen, voetbal kijken, vreten, heel erg kostelijk allemaal. Maar wanneer krijgen we iets te horen over vrouwen en studieresultaten? Of denk je dat "sommige dagen ben ik productief" ons wel nat houdt? Maar toch succes met alles tiger. Ik ben al aan het trainen voor de zomer.

on Monday, November 12th, Joost said

Moet jij op een maandagmiddag als vandaag niet in Korsimoro zitten? Nog bureaucratische rompslop (zoals Bart en ik vaak hadden), lab, op zoek naar visdraad of hebben ze tegenwoordig internet daar?

on Friday, November 16th, Casper said

Zo, hehe, is het dan eindelijk gelukt. Weet ik veel dat je geen enters mag gebruiken. Leuke stukjes Uif, klinkt allemaal goed daarzo…zou wat zijn als je daar belandt en je hebt niets met voetbal. Toch maar wel aan de bieries? Zo wordt het natuurlijk nooit wat met de gele nageltjes… Joeri heeft gelijk, verhalen over kinderen e.d, moeten we daar nu mee (wel stoer overigens) maar verder geen wilde vrouwen? Viel Spaß

on Friday, November 16th, Cas said

owhja.....meer pikkies?

New Comment
Name:
E-Mail:
Homepage:
Smilies:
smile shocked sad
big grin razz *wink wink* hey baby
angry, grr blush confused
cool crazy cry
sleepy hehe LOL
plain jane rolls eyes satisfied